Хлусня

Практыкаванне 2. Апішыце, што Вы бачыце на метафарычных карцінках.

Хлусня: прырода, формы і ўплыў на грамадства

Хлусня — гэта адна з самых (древних форм) міжасабовых камунікацый. Псіхолагі (утверждают), што чалавек можа хлусіць (по разным причинам): каб (защитить себя), каб зрабіць (впечатление) , каб (избежать конфликта) або каб (получить) выгаду. Хлусня можа быць простай і (безобидной), але часта яна мае сур'ёзныя (последствия) як для (отдельного) чалавека, так і для (общества) ў цэлым.

Асноўная форма хлусні — гэта свядомае (искажение) або хаванне праўды. Хлус удае з сябе іншага чалавека, іграе ролю, каб (достичь) жаданай (цели). У (повседневной) жыцці людзі часта карыстаюцца хітрасцю, асабліва калі хочуць (спрятать) свае памылкі або пазбегнуць (ответственности). Псіхолагі (говорят), што хлусня патрабуе значна больш разумовых (усилий), чым праўда, бо трэба не толькі прыдумаць (обман), але і памятаць пра яго, каб не выкрыць сябе.

Хлусня можа (существовать) у розных формах: ад простай фальшывай інфармацыі да (сложных) падманлівых (представлений), калі чалавек уводзіць у зман мноства людзей. У (современном) свеце з шырокім (распространением) інфармацыйных тэхналогій праблема хлусні стала (особенно) актуальнай. Сацыяльныя сеткі (позволяют) хутка распаўсюджваць падманлівыя (новости), фальшывыя (фотоснимки)і відэа, што спрыяе фарміраванню няправільных уяўленняў пра (действительность).

(Учёные) звяртаюць увагу на тое, што ў (определённых) сітуацыях хлусня можа выклікаць сур'ёзныя псіхалагічныя праблемы. Напрыклад, чалавек, які пастаянна (обманывает) іншых, рызыкуе (потерять) давер, сяброў, а часам і працу. (Кроме) таго, частае (использование) абароны ў выглядзе хлусні можа (привести) да таго, што чалавек сам (начинает) верыць у сваю хлусню, што стварае замкнёнае кола.

Для прафілактыкі хлусні важна развіваць культуру адкрытай і (честной) камунікацыі, (учить) дзяцей з маленства не баяцца (признавать) свае памылкі і адкрыта казаць праўду. Разуменне прыроды і (последствий) хлусні — першы (шаг) да (создания) даверлівых і здаровых адносін у (обществе).

Пытанні для абмеркавання

1. Ці заўсёды хлусня — гэта зло? Ці могуць быць сітуацыі, у якіх хлусня апраўданая або нават неабходная?
2. Ці заўсёды чалавек усведамляе, што ён хлусіць? Ці можа іншы чалавек крыўдзіцца на ўсвядомленую хлусню?
3. Ці магчыма аднавіць давер пасля падману, маны? Ці ўсім трэба дараваць хлусню.

Практыкаванне. Устаўце правільную форму займеннікаў ён, яна, яно, яны

Назоўны	ён	яна	яно	яны
Родны	яго	яе	яго	(й)іх
Давальны	яму	ёй	яму	(й)ім
Вінавальны	яго	яе	яго	(й)іх
Творны	з(ь) (й)ім	ёй / ёю	ім	(й)імі
Месны	на (й)ім	на ёй	на (й)ім	на (й)іх

1. Я часта размаўляю з (яна).
2. Мы заўсёды гаворым з (яны) пра хлусню ў навінах.
3. Я вельмі ўдзячны (яна) за шчырасць.
4. Я ведаю (ён) — ён заўсёды падманвае.
5. Яны часта прыгадваюць пра (яна) і яе гісторыі.
6. Я дапамагаю (яны), калі іх абвінавачваюць у хлусні.
7. Я сустрэў (яна) ў кнігарні.
8. Мы сябруем з (ён), нягледзячы на яго памылкі.
9. Ты бачыў (яна) сёння на перапынку?
10. Яны напісалі паведамленне (яна) з прабачэннямі.
11. Я ганаруся (ён), бо ён прызнаўся ў хлусні.
12. Я заўсёды разлічваю на (яна), бо яна ніколі не хлусіць.
13. Мы размаўлялі пра (ён) і тое, як ён падмануў.
14. Яна прыйшла з (ён), які сказаў, што гэта было выпадкова.
15. Мы часта гаворым пра (яны) на нашых сустрэчах.
16. Я часта бачу (яна) ў кавярні, дзе яна працуе.
17. Мы шпацыравалі разам з (яна) і (ён) пасля дыскусіі.
18. Я заўважыў, што яна часта падтрымлівае (яна), нават калі яна вінаватая.
19. Ты можаш разлічваць на (яны) — яны сумленныя людзі.
20. Яны апавядалі пра канфлікт з (яна).
21. Я ведаю, што магу давяраць (ён) — ён ніколі не хлусіць.
22. Мы адпачывалі разам з (яна) і казалі пра праўду.
23. Ты размаўляў з (яны) пасля заняткаў?
24. Я ўспамінаю пра (ён), калі думаю пра мінулыя памылкі.
25. Мы напісалі ліст (ён), каб выказаць падтрымку.
26. Яна часта малюе (яна), калі сумуе праз здраду.
27. У мяне няма сумневаў адносна (яны).
28. Мы вельмі часта сустракаемся з (яны) на курсах псіхалогіі.